Krym zgodnie z bandyckim prawem Putina jest częścią FR. Zgodnie z prawem międzynarodowym jest częścią Ukrainy. Co do tego nie ma dwóch zdań.

Po znacznym zniszczeniu mostu (szczegóły będą znane później) pojawiły się głosy radości. Ja jednak chciałbym skoncentrować się na innym głosie.

Do napisania tego tekstu sprowokował mnie jeden z moich ulubionych publicystów – red. Łukasz Warzecha, którego publicystykę cenię, jednak w sprawach ukraińskich zupełnie się z nim nie zgadzam. Po ataku na most kerczeński red. Łukasz Warzecha na TT napisał:

“Wśród powszechnej radości ze zniszczenia mostu krymskiego, przypomnę tylko, że każde takie zdarzenie ma swoją drugą stronę: zwiększa prawdopodobieństwo eskalacji z użyciem TBJ.”

Mam 61 lat, jestem mężem, ojcem i dziadkiem. Wydaje się, że stabilność, spokojne dożycie czasu, który przede mną byłoby sensowne. Wydawać by się mogło, że powinienem być w pierwszej linii mitygujących “gorące głowy”. Tak nie jest. Jak dziecko cieszę się z rozwalenia “dumy Putina”, Mostu Krymskiego. Dlaczego? Bo widzę szerszy obraz, nie znaczy to, że się nie mylę, ale mylić się mogą też inni, a więc to moje rozeznanie sytuacji.

Założenie 1

Od lat, bardziej czy mniej, pierwszym i głównym zagrożeniem dla Polski jest Rosja. Jej realny wpływ na politykę naszych zachodnich sąsiadów (szczególnie Niemców) jest bezpośrednim zagrożeniem dla politycznego i ekonomicznego bezpieczeństwa naszego kraju.

Czasami jest to bardzo wyraźne, czasami mniej, ale nigdy nie ustępuje. Celem Rosji jest pozbawienie Polski samostanowienia, sprowadzenie jej do roli państwa buforowego, a jeszcze lepiej podległego. Najlepiej wyraził to szef MSZ FR Ławrow, kiedy w grudniu 2021 roku przesyłając notę do Stanów Zjednoczonych zażądał, aby wszelkie instalacje NATO zostały cofnięte poza granice Paktu sprzed 1997 roku. Polska miałaby zostać pozbawiona instalacji, które ma oraz możliwości posiadania ich w przyszłości. Ławrow powiedział nie wprost: “Niech sobie Polska w NATO będzie, ale w stanie takim, jak przed przystąpieniem do Paktu.”

Wcześniej Rosja wielokrotnie szantażowała Polskę energetycznie. A to zamykając kurki gazociągów i ropociągów, a to pozostawiając Polskę w pewnym sensie energetycznie okrążoną przez dwa Nord Stream’y.

Założenie 2

Im bardziej bezpieczna, silna i stanowiąca o sobie samej Ukraina, tym bardziej bezpieczna Polska. To samo dotyczy Białorusi, ale na razie musimy z tym poczekać do lepszych czasów. Polska powinna podejmować wszelkie możliwe działania, aby ten pożądany cel wzmocnić. Aby Ukraina i Białoruś (daj Boże w niedalekiej przyszłości) były krajami samodzielnymi i silnymi.

Założenie 3

Oparcie bezpieczeństwa Polski jedynie w zakotwiczeniu w świat Zachodu, politycznie w ramach UE, militarnie w ramach NATO, jest dużą naiwnością.

Polityczne bezpieczeństwo byłoby możliwe, gdyby kraje UE także przyjęły to, co napisałem w Założeniu 1., czyli gdyby realnie dążyły do tego, aby Rosja przestała być istotnym elementem politycznych decyzji w Europie. Tak się nie działo, poprzez polityczno-ekonomiczne powiązania Rosja zaczęła być kluczowym elementem europejskiej ekonomii i polityki. Wspomniane już bałtyckie rury, które przedstawiane były jako jedynie ekonomiczny projekt, były niemal domknięte i uzyskały nawet “błogosławieństwo” Bidenowskiej administracji USA. Nasycenie politycznymi wpływami Rosji kluczowych środowisk politycznych wielu krajów UE, przede wszystkim Niemiec, Austrii, Francji, krajów Beneluksu stało się realnym zagrożeniem dla interesów Polski.

Z kolei militarne bezpieczeństwo stawało się coraz bardziej iluzoryczne. Kraje europejskie praktycznie pozbawiły się możliwości bojowych, a Stany Zjednoczone coraz wyraźniej sygnalizowały, że ich rola w Europie musi zostać co najmniej zmieniona. Z zagrożeniami na Pacyfiku Stany nie miały już zamiaru na łożenie środków finansowych i militarnych na zapewnienie bezpieczeństwa bogatej Europy.

Wnioski z ww. założeń

Niczym nie sprowokowany atak na Ukrainę mógł oczywiście zostać przez władze Polski zignorowany, co byłoby karygodnym błędem polityki “nie drażnienia niedźwiedzia”, ale na szczęście stało się inaczej. Podjęto szereg działań, które miały Ukrainę wesprzeć. Na początku pewnie jeszcze nie wiedziano, czy to miałoby być wsparcie w długotrwałej walce obronnej, czy też w walce o zwycięstwo.

Od samego początku Polska podjęła działania, które były realną pomocą walczącemu sąsiadowi, a które na pewno powodowały eskalację napięcia w naszych relacjach z Rosją.

Ustanowienie hubu transportowego w Rzeszowie i przerzucanie międzynarodowej pomocy Ukrainie przez polskie terytorium od początku było 1) konieczne i skuteczne, 2) niebezpieczne w relacjach z Rosją. Polska to niebezpieczeństwo zaakceptowała i ciągle akceptuje. Nie tylko udostępnia swoje terytorium, ale także przekazuje swoją broń lekką i ciężką (warto tu szczególnie wspomnieć o czołgach i Krabach, ale także o potężnej ilości naszej amunicji). Podjęliśmy to ryzyko. Powiem trochę brutalnie – nie ze względu na sympatię do Ukrainy (chociaż jest jej w nas naprawdę dużo), ale ze względu na nasz polityczny interes. Im słabsza Rosja, tym bezpieczniejsza Polska. Lepiej też osłabiać Rosję na terytorium państwa sąsiedzkiego niż na własnym.

Tak, to była eskalacja w naszych relacjach z Rosją. Podjęta w pełni świadomie.

Władze Polski na forum europejskim stały się jednym z kluczowych rozgrywających w staraniach o coraz mocniejsze sankcje, o coraz większą i skuteczniejszą pomoc militarną oraz o skuteczne odcinanie moskiewskiej pępowiny od europejskiej polityki.

To jest eskalacja – władze Rosji to wyraźnie widzą.

Polska ponosi konsekwencje przyjęcia swojej roli oraz uczestniczenia w miarę skoordynowanych działaniach europejskich. Tymi konsekwencjami jest obciążenie ekonomiczne. Nie Państwa przecież, ale obywateli. I tu niespodzianka – naprawdę duża część obywateli to obciążenie bierze na swoje barki. Nie zawsze wszystko jest idealne (węgiel, potężne świadczenia społeczne), ale wydaje się, że wytrzymujemy.

Rosjanie podnoszą stawkę. Rysują różne “czerwone linie”, po przekroczeniu których może stać się coś strasznego… “Referenda” w czterech obwodach, “aneksja” ich do Federacji Rosyjskiej – wszystko to ma podbić stawkę i przerazić Zachód. Podniesienie kwestii broni jądrowej jest następnym etapem. Bandyta wziął do ręki kij i mówi “Rozwalę głowę tej kobiety”. Co można w takiej sytuacji zrobić? Odruch podpowiada: “Bierz co chcesz, tylko nie rób krzywdy.” Mądrość mówi: “I tak weźmie co chce, a krzywdy nie unikniemy.”

Straszne rzeczy na Ukrainie już się dzieją, masowe uchodźctwo, spadek PKB do katastrofalnego poziomu, zniszczenie infrastruktury Państwa, zabójstwa, wywózka ok. 2 mln obywateli Ukrainy (liczba nie zweryfikowana). Co jeszcze może przerazić Ukraińców?

Znam relacje z frontu. Zacięte twarze żołnierzy, “Niech robi co chce, my i tak Ukrainę wyzwolimy.” Naiwne? Ja myślę, że jest to bardzo dojrzałe. “Znamy cię, bandyto. Widzimy codziennie twoje dzieło. Morderstwo, gwałt, ruina. Myślisz, że wystraszymy się twojej groźby? Spróbuj…”

Taka dzisiaj jest Ukraina. Nie patrzy na nic, po prostu “rzuca peta” na Most Kerczeński i pokazuje Władimirowi Władimirowiczowi gest Kozakiewicza!

Czy ktokolwiek uważa, że Prezydent Zelenski podjąłby rozmowy, aby tylko uniknąć eskalacji? Czy ktokolwiek uważa, że na Ukrainie ktokolwiek takiego przywódcy by usłuchał? Nie, oni będą walczyć choćby saperkami, choćby przyszło zostać z kałaszami…

Cała ruska gra jest nakierowana na mnie, na Pana, Panie red. Łukasz Warzecha, na przywódców państwa Polskiego, na przywódców krajów zachodnich, na społeczeństwa tych krajów.

Wymiękniemy tylko dlatego, że bandyta ma pałę w ręce? Tak naprawdę wystarczy Polska, Rumunia, kraje bałtyckie, Stany, Wielka Brytania i bandyta będzie skończony.

Tu nie chodzi o romantyczne rzucanie się z szabelką na ruskie tanki, tu chodzi o chłodną kalkulację naszego narodowego interesu. Rosję można pokonać. Rosję można odsunąć na margines. Rosję można uratować przed nią samą.

Ale czy nam, mnie i Panu, Panie red. Łukasz Warzecha, czy naszym rodakom, czy społeczeństwom kilku krajów starczy determinacji. Wierzę, że tak. Przeszliśmy długą drogę. Okazuje się ona skuteczna.

Ukraina może być wolna, Polska może być silna militarnie, Białoruś może się zmienić. Przed nami perspektywy o jakich nie marzyli nasi ojcowie, nie marzyli nasi dziadowie.

Dokończmy dzieła i przestańmy “wymiękać”. Rosję można pobić!!!

Chcesz być na bieżąco? Czytaj codziennie MediaNarodowe.com